Rahmet peygamberi Sitesi

Dünya İslam Birliği - Uluslararası Peygamberi Tanıtma ve Destekleme Komisyonu

İkinci Konu Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem’in Namaz Konusundaki Sünneti [1]
 
A- Namaza Başlaması ve Kıraati:1. Namaza kalktığı zaman “Allah-u Ekber” derdi. Tekbirden önce bir şey söylemezdi. Hiçbir zaman niye-tini dili ile telaffuz etmezdi.
2. Tekbirle birlikte ellerini, kıbleye doğru par-maklarını uzatarak kulak uçlarına –omuzları hizası-na- kadar kaldırırdı. Sonra sağ elini sol elinin üstüne kordu.
3. Ellerini bağladıktan sonra bazen şu duayı okurdu:
«اَللَّهُمَّ بَاعِدْ بَيْنِي وَبَيْنَ خَطَايَايَ كَمـَا بَاعَدْتَ بَيْنَ الْـمَشْرِقِ وَالـْمَغْرِبِ، اَللَّهُمَّ اغْسِلْنيِ مِنْ خَطَايَايَ باِلثَّلْجِ وَالْـمَـاءِ وَالْبَرَدِ، اَللَّهُمَّ نَقِّنِي مِنْ خَطَايَايَ كَمَـا يُنَقَّى الثَّوْبُ الأَبْـيَضُ  مِنَ الدَّنَسِ»
“Allah’ım! Doğu ve batının arasını uzaklaştırdığın gibi beni günahlarımdan uzaklaştır. Allah’ım! Beni gü-nahlarımdan su, kar ve dolu ile arındır. Allah’ım! Beyaz elbisenin kirden temizlenişi gibi beni günahlarımdan temizle.” (Buhârî ve Müslim).

Bazen de şu duayı okurdu:
«وَجَّهْـتُ وَجْهِـيَ لِلَّـذِي فَطَرَ السَّمَـاوَاتِ والأرْضَ حَنِيفًـا مُسْلِمًـا وَمَـا أَنَـا مِنَ الـمُشْرِكِيـنَ، إِنَّ صَلاَتِـي وَنُسُكِي وَمَـحْيَايَ وَمَـمـَاتِي اللهِ رَبَّ العَالَـمِيـن، لاَ  شَرِيكَ لَهُ، وَبِذَلِكَ  أُمِرْتُ،  وَأَنَ  أَوَّلُ الـمُسْلِمِيْـنَ»
“Yüzümü tevhide bağlı bir Müslüman olarak gökleri ve yeri yaratana çevirdim. Ben ona ortak koşanlardan değilim. Benim namazım, ibadetlerim, hayatım ve ölü-müm ortağı bulunmayan, âlemlerin Rabbi Allah’a aittir. Ben bununla emrolundum. Ben Müslümanların ilkiyim.”(Müslim).
4. Başlangıç duasından sonra
«أَعُوذُ باللهِ مَنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ»
 “Eûzu billahi mine’ş-şeytani’r-racîm der, sonra besmele çekerek Fatiha’yı okurdu.

5. İki yerde sükût ederdi (yani sesini bir müddet keser, açıktan bir şey okumazdı): Birincisi, tekbirle kı-raat arasındaki sükûttur. İkincisi hakkında farklı görüşler vardır. Bir rivâyete göre bu, Fatiha’dan sonraki sükûttur. Bir rivâyete göre de bu, rükûdan önceki sükûttur.
6. Fatiha’yı bitirince başka bir sûreye başlardı. Ba-zen zammı sûreyi uzatır, bazen de yolculuk gibi bir-takım sebeplerle kısa tutardı. Genellikle orta yolu tercih ederdi.
7. Sabah namazında (60-100) âyet kadar okurdu. Bu namazı (Kaf), (Rûm), (Tekvir) sûreleriyle kıldırırdı. Bir keresinde (Zilzal) sûresini iki rekâtta okuyarak kıl-dırdı. Yolcu iken (Felak) ve (Nas) sûreleriyle kıldırdı. Bir defasında sabah namazında (Mu’minûn) sûresini okumaya başladı, birinci rekâtta Mûsâ ve Harun kıs-sasına gelince öksürük tuttu, hemen rükûa gitti.
8. Cuma günü sabah namazını (Secde) ve (İnsan) sûrelerini okuyarak kıldırırdı.
9. Öğle namazına gelince zaman zaman bu nama-zın kıraatini çok uzatırdı. İkindi namazında ise öğle namazının kıraatinin yarısı kadar veya öğle namazını kısa tuttuğu zamanki kadar okurdu.
10. Akşam namazını bazen (Tûr), bazen (Mur-selât) sûresiyle kıldırırdı.

11. Yatsı namazında (Tin) sûresini okurdu. Mu-az’a (Şems), (A’la) ve (Leyl) sûreleri gibi sûreleri oku-masını tavsiye etti. Namaz kıldırırken (Bakara) sûresi-nin okunmasını hoş karşılamazdı.
12. Bir sûreyi baştan sona okumak Peygamber sal-lallahu aleyhi ve sellem’in sünneti idi. Bazen bir sûreyi iki rekâtta okuduğu da olurdu. Bazen de sûrenin başını okurdu. Sûrenin sonlarını ve ortalarını okuduğu bilin-memektedir. Nafile namazlarda ise iki sûreyi bir rekâtta okurdu.
 Bir tek sûreyi her iki rekâtta okuduğu ise çok na-dirdir. Cuma ve bayram namazları dışında hiçbir na-mazda devamlı sûrette okumak üzere herhangi bir sûre tayin etmezdi.
13. Bir ay sabah namazından sonra kunut oku-muş, sonra terk etmişti.[2] Gerektirici bir sebep olduğu zaman kunut okurdu. Sebep ortadan kalkınca kunut okumayı bırakırdı. Yalnızca musibet ve felâket za-manlarında kunut okumak onun sünneti idi. Ayrıca kunut okuması sabah namazına da özgü değildi.

B- Namaz Kılış Şekli:[3]1. Her namazda birinci rekâtı ikincisinden daha uzun yapardı.
2. Kıraati bitirince yeniden nefes alacak kadar bir müddet susar, sonra ellerini kaldırır, tekbir alarak rü-kûya gider, ellerini dizleri üzerine sanki onları avuç-luyormuş gibi koyar, ellerini yay gibi yapar ve yanla-rından uzaklaştırır, sırtını dümdüz edip uzatır, mutedil bir vaziyet alırdı. Başını yukarı dikmez, aşağı indirmez, sırtının hizasında tutardı.
3. Rükûda iken bazen:
«سُبْحَانَ  رَبِّـيَ الْعَظِيمِ»
“Yüce Rabbimi tenzih ederim” derdi. (Müslim).
Bazen:
«سُبْحَانَكَ  اللَّهُمَّ رَبَّنَا  وَبِحَمْدِكَ  اللَّهُمَّ اغْفِرْليِ»
“Rabbimiz olan Allah’ım! Sana hamd ederek seni tüm noksanlıklardan tenzih ederim. Allah’ım! Beni bağış-la.” derdi. (Buhârî ve Müslim).
Bazen de:
«سُبُّوحٌ، قُدُّوسٌ، رَبُّ الْـمَلاَئِكَةِ وَالرُّوحِ»
“Allah çokça tesbih ve takdis edilendir, meleklerin ve Ruh’un Rabbidir.” derdi. (Buhârî ve Müslim).

4. Rükûunun mutat miktarı on defa tesbih edecek kadardır. Secdenin miktarı da öyledir. Bazen rükû ve secdelerini kıyam kadar uzatırdı. Ancak bunu gece na-mazlarına mahsus olmak üzere sadece gece namazla-rında yapardı. Peygamber’in genellikle yaptığı şey, namazı tam bir denge içinde kılmak ve rükünlerini birbirine uygun hale getirmekti.
5. Rükûdan:

«سَمِعَ اللهُ لِـمَنْ حَـمِدَهُ»
“Allah kendisine hamd edeni işitti”(Buhârî ve Müslim) diyerek başını kaldırırdı.
Rükûdan doğrulurken ellerini kaldırırdı. Rükûdan kalktığında ve secdeden başını kaldırdığında belini doğ-rulturdu. “Bir kimsenin rükû ve secdede belini doğ-rultmadan kıldığı namaz, namaz olmaz”  buyururdu. (Ebû Dâvûd, Tirmizî, Nesâî, İbn Mâce).
Rükûdan tam doğrulduğunda:
«رَبَّناَ وَلَكَ الْـحَمْدُ»
 “Rabbimiz! Hamd sanadır.” derdi. Bazen bu zikri “vav” olmaksızın: «رَبَّناَ لَكَ الْـحَمْدُ»diye söyler, bazen de başına bir “Allahumme” ilave ederdi.

6. Bu rüknü rükû ve secdeler kadar uzatırdı. Bu esnada şu zikirleri okurdu:
« اللَّهُمَّ  رَبَّناَ وَلَكَ الْـحَمْدُ مِلْ ءَ السَمـَاوَاتِ  وَمِلْ ءَ الأَرْضِ، وَمِلْءَ  مَا  بَيْـنَهُمَـا، وَمِلْءَ  مَا شِئْتَ مِنْ شَيءً بَعْدُ، أَهْلَ الثَّنَاءِ وَالـمجدِ، أَحَقُّ مَا قَالَ الْعَبْدُ، وَكُلُّنَا لَكَ عَبْدٌ، لاَ  مَانِعَ  لِـمـَا أَعْطَيْتَ وَلاَ  مُعْطِيَ  لِـمـَا مَنَعْتَ، وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الـجَدِّ مِنْكَ الـجَدُّ»
“Allah kendisine hamd edeni işitti. Ey Rabbimiz olan Allah’ım! Hamd sanadır. Gökler dolusu, yer dolusu ve sonra dilediğin şey dolusunca hamd sanadır. Ey övgü ve şeref sahibi! Bir kulun –ki hepimiz senin kulunuz- söylediği en doğru söz şudur: “Allah’ım! Senin verdiğine mani olacak yok. Senin vermediğini de verecek olan yok. İtibar sahiplerine senin yanında itibarları fayda vermez.”(Müslim).

7. Sonra ellerini kaldırmadan tekbir alır ve sec-deye kapanırdı. Önce dizlerini, sonra ellerini, sonra alnını ve burnunu yere kordu. Alnı ve burnu üzerine secde ederdi, sarığının kıvrımına secde etmezdi. Ço-ğunlukla yere secde ederdi. Suya, çamura, hurma yap-rağından örülmüş küçük örtüye, yine hurma yap-rağından örülmüş hasıra ve tabaklanmış post üzerine secde etmiştir.
8. Secdeye vardığı zaman alnını ve burnunu yere yerleştirir, koltuk altlarının beyazı görününceye kadar ellerini yanlarından uzaklaştırırdı.

9. Ellerini omuzları ve kulakları hizasına koyardı. Secdesinde düzgün bir şekilde durur, ayaklarının par-mak uçlarını kıbleye doğru getirirdi. Avuçlarını ve parmaklarını yere yayar, parmaklarının aralarını açmaz ve onları yummazdı.
10. Secdede iken:
«سُبْحَانَ رَبِّـيَ الأَعْلَى»
“Yüce Rabbimi her türlü noksanlıktan tenzih ede-rim” derdi. (Buhârî ve Müslim). Bazen de:
«سُبُّوحٌ، قُدُّوسٌ، رَبُّ الْـمَلاَئِكَةِ وَالرُّوحِ»
“Allah çokça tesbih ve takdis edilendir, meleklerin ve Ruh’un Rabbidir.” derdi. (Müslim).

11. Sonra ellerini kaldırmaksızın tekbir alarak başını yerden kaldırır, yayılarak otururdu. Sol ayağını yayar, üzerine oturur, sağ ayağını dikerdi. Ellerini uyluklarının üzerine koyar, dirseğini uyluğunun, elinin ucunu ise dizinin üzerine getirirdi. Parmaklarından ikisini (orta parmak ile baş parmak) yumarak halka yapar, sonra bir parmağını (işaret parmağını) kaldırır, onu hareket ettirerek dua ederdi.
Ve şöyle derdi:
«رَبِّ اغْفِرْ ليِ، وَ ارْحَـمْنِي، وَ اجْبُرْنِي، وَ ارْفَعْنيِ، وَ اهْدِنِي،  وَ عَافِنيِ وَ ارْزُقْنيِ »
 “Rabbim! Beni bağışla, bana merhamet et. Bana yardım et, beni yücelt. Bana hidâyet et. Bana afiyet ve rızk ver.” (Ebu Dâvûd, Tirmizî, İbn Mâce).

12. Bu rüknü secde miktarı kadar uzatmak onun âdeti idi.
13. Sonra uyluklarına dayanarak ayaklarının ön kısmı üzerinden ayağa kalkardı. Ayağa kalkınca hemen kıraate başlardı. Namazın başında sustuğu gibi burada susmazdı. Şu dört şey dışında ikinci rekâtı aynen bi-rinci rekât gibi kılardı: Sükût, başlangıç duası, başlama tekbiri ve birinci rekâtı ikinciden uzun kılmak. Birinci rekâtı bazen sonradan gelenlerin ayak sesleri kesilin-ceye kadar uzatırdı.
14. Teşehhüt için oturduğunda sol elini sol uyluğu üzerine, sağ elini de sağ uyluğu üzerine kor, işaret par-mağı ile işaret ederdi. Parmağını ne tamamen diker, ne tamamen hareketsiz bırakır, birazcık büker ve hareket ettirirdi. Serçe parmağı ile yüzük parmağını toplar, orta ve başparmaklarıyla halka yapar ve dua etmek üzere işaret parmağını kaldırır, ona doğru bakardı.
15. Bu (ilk) oturuşta daima teşehhüt duasını okur ve ashabına da okumaları için öğretirdi:
«اَلتَّحِيَّاتُ ِللهِ، وَالصَّلَوَاتُ وَالطَّيِّـبَاتُ، اَلسَّلاَمُ عَلَيْكَ أَيُّهَا النَّبِيُّ وَرَحْـمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ، السَّلاَمُ عَلَيْنَا وَعَلَى عِبَادِ اللهِ الصَّالِـحِينَ. أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ»
“Selamlar, dualar ve bütün güzel şeyler Allah’adır. Ey Nebi! Selam sana, Allah’ın rahmeti ve bereketi senin üzerine olsun. Selam bize ve Allah’ın salih kullarına... Şahadet ederim ki Allah’tan başka ilah yoktur ve yine şahadet ederim ki Muhammed O’nun kulu ve elçisidir.”(Buhârî ve Müslim).
Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem bu ilk teşehhü-dü sanki kızgın bir taşın üzerinde oturuyormuş gibi kısa tutardı. Sonra tekbir alıp uyluğuna dayanarak ayaklarının ön kısmı ve dizleri üzerinde üçüncü rekâta kalkardı. Burada da ellerini kaldırırdı. Sonra (üçüncü rekâtta kalkınca) sadece Fatiha sûresini okurdu. Bazen son iki rekâtta Fatiha’dan başka bir şey de okurdu.
16. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem son teşeh-hüde oturduğunda teverrük vaziyetinde otururdu.[4] Kalçasını yere salıverir, ayağını tek bir yandan çıkarırdı. (Ebû Dâvûd).
Sol ayağını uyluğu ile inciği altına kor, sağ ayağını diker, bazen de onu yere yayardı.

Sağ elini sağ uyluğu üzerine kor, üç parmağını yu-mar, şahadet parmağını dikerdi.
Namazında dua eder ve şöyle derdi:
اللَّهُمَّ  إِنِّي أَعُوذُ  بِكَ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ، وَ أَعُوذُ  بِكَ مِنْ فِتْنَةِ  الْـمَسِيحِ  الدَّجَّالِ، وَ أَعُوذُ  بِكَ مِنْ فِتْنَةِ الْـمَحْيَا وَ الْـمَمَـاتِ،  اللَّهُمَّ  إِنِّي أَعُوذُ  بِكَ مِنَ الْـمأْثَمِ وَ الْـمَغْرَمِ»
“Allah’ım! Kabir azabından sana sığınırım. Mesih Deccal’ın fitnesinden sana sığınırım. Hayatın ve ölümün fitnesinden sana sığınırım. Allah’ım! Günahtan ve borç-tan sana sığınırım.” (Buhârî).
Sonra sağına ve soluna “esselamu aleykum ve rah-metullah” diyerek selam verirdi.

17. Namaz kılacak kimsenin bir ok yahut değnek ile de olsa önüne sütre dikmesini emrederdi. Yolcu-lukta ve açık alanda bulunduğunda yere bir hançer di-ker, ona doğru namaz kılardı. Böylece bu hançer onun sütresi olurdu. Binitini enlemesine yatırıp ona doğru namaz kıldığı da olurdu. Biniti olan hayvan yatmazsa semeri alıp diker, onun arkasında namaz kılardı.
18. Duvara doğru namaz kılacağı zaman duvarla kendisi arasında bir koyun geçecek kadar mesafe bırakırdı. Duvarın uzağına durmazdı. Aksine sütreye yakın olmayı emrederdi.
 
C- Namazdaki Tavırları:[5]1. Namazda sağa sola bakmazdı.

2. Namazda gözlerini kapamazdı.
3. Namazda başını öne eğerdi. Uzunca bir namaz kılmak niyetiyle namaza girip de bir çocuğun ağla-masını işitince anasına zahmet vermemek için namazı kısa keserdi. Torunu Umâme’yi omuzunda taşıyarak farz namaz kılardı. Ayağa kalktığında omuzuna alır, rükû ve secdeye vardığında yere kordu.
4. Namaz kılarken Hasan yahut Hüseyin gelir, sır-tına binerdi. Bunun üzerine onları sırtından düşürmek istemediği için secdeyi uzatırdı.
5. O namazda iken Aişe kapıya gelir, kapıyı ona açmak için kapıya kadar yürür, sonra namaz kıldığı yere döner ve namazına kaldığı yerden devam ederdi.
6. Namazda kendisine verilen selama işaretle kar-şılık verirdi.
7. Namazda iken oflardı, ağlardı, bir ihtiyaç se-bebiyle öksürdüğü olurdu.
8. Bazen yalınayak, bazen ayakkabılarıyla namaz kılardı. Yahudilere muhalefet için ayakkabı ile namaz kılmayı da emretmişti.
9. Bazen bir tek elbise ile, çoğunlukla da iki kat el-bise içinde namaz kılardı.
 
D- Namazdan Sonra Yaptığı Şeyler:[6]1. Selam verdiği zaman üç kere istiğfar eder, sonra şöyle derdi:
«اَللَّهُمَّ أَنْتَ السَّـلاَمُ، وَمِنْكَ السَّـلاَمُ، تَبَارَكْتَ يَاذَا الْـجَـلاَلِ وَالإِكْرَامِ»
“Allah’ım! Selam sensin, yalnız sendendir selamet. Çok yüce ve bereket sahibisin ey celal ve ikram sahibi!” (Müslim). Kıbleye yönelik olarak yalnız bunları söyleye-cek kadar bekler, hemen cemaate doğru yönelir, sağın-dan ve solundan çıkıp giderdi.
2. Sabah namazını kıldığı zaman güneş doğuncaya kadar namaz kıldığı yerde otururdu.

3. Her farz namazın arkasından şu duayı okurdu:
«لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ وَحْدَهُ لاَشَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْـمُلْكُ وَلَهُ الْـحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ، اَللَّهُمَّ لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ، وَلاَمُعْطِيَ لِـمَا مَنَعْتَ، وَلاَيَنْفَعُ ذَا الْـجَدِّ مِنْكَ الْـجَدُّ»
“Allah’tan başka ilah yoktur. O tektir, ortağı yok-tur. Mülk O’nundur, hamd O’nadır. O, her şeye gücü yetendir. Allah’ım! Verdiğine mani olabilecek, verme-diğini de verebilecek kimse yoktur. İtibar sahibinin iti-barı senin katında kendisine hiçbir fayda vermez.”(Buhârî, Müslim).
«لاَحَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللهِ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ، وَلاَ نَعْبُدُ إِلاَّ إِيَّاهُ، لَهُ النِّعْمَةُ وَ لَهُ الْفَضْلُ وَ لَهُ الثَّنَاءُ الْـحَسَنُ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ مـُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ وَ لَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ»
“Güç ve kuvvet ancak Allah’tandır. O’ndan başka ilah yoktur. Biz sadece O’na ibadet ederiz. Nimet O’nun, fazilet O’nundur. Güzel övgüler O’nadır.  Kâfirler hoş-lanmasa da dini sadece O’na mahsus kılarız.”(Müslim).
4. Peygambersallallahu aleyhi ve sellem ümmetini, her namazın arkasında otuz üç kere “Subhanallah”, otuz üç kere “Elhamdulillah”, otuz üç kere “Allahu ekber” deyip yüze tamamlamak için şu duayı okumayı teşvik etti:
«لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ وَحْدَهُ لاَشَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْـمُلْكُ وَلَهُ الْـحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ»
 “La ilahe illallahu vahdehu la şerike leh lehul mulku ve lehul hamdu ve huve ala kulli şeyin kadir.” (Buhârî ve Müslim).
 
E- Nafileler ve Gece Namazındaki Sünneti:1. Peygambersallallahu aleyhi ve sellem genellikle sünnetleri, bir sebebe bağlı olmayan nafileleri ve özel-likle de akşamın sünnetini evinde kılardı.
2. Yolculuk dışında, ikamet halinde iken şu on re-kât namazı devamlı kılardı: Öğle namazından önce iki rekât, öğle namazından sonra iki rekât, akşam nama-zından sonra iki rekât, yatsı namazından sonra evinde iki rekât ve sabah namazından önce iki rekât.

3. Sabah namazının sünnetini kılmaya bütün nafile namazlardan daha çok özen gösterir ve devam ederdi. Ne ikamet halinde, ne de yolculuk halinde sabah na-mazının sünnetini ve vitri hiç terk etmezdi. Yolculukta bu iki namazdan başka ratibe sünnet kıldığı nakledil-memiştir.
4. Sabah namazının sünnetini kıldıktan sonra sağ yanı üzerine yatardı.
5. Zaman zaman öğleden önce dört rekât kılardı. Öğleden sonraki iki rekât sünneti kılamadığı zaman ikindiden sonra kaza ederdi.
6. Gece namazını çoğunlukla ayakta kılardı. Bazen oturarak kılardı. Bazen de kıraati oturduğu yerde yapar, kıraatinden az bir bölüm kaldığında ayağa kalkar, ayakta o bölümü tamamlar ve rükûa varırdı.

7. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem (gece nama-zını kılarken) her iki rekâtta bir selam vererek sekiz rekât namaz kılar, sonra peşi peşine bir çırpıda beş re-kât vitir kılar, bunun da sadece son rekâtında teşeh-hüde otururdu.
Veya (gece namazını) dokuz rekât olarak kılar, bunların sekizini hiçbirinde oturmadan peşi peşine kılar, sekizincide oturur, sonra selam vermeden dokuzuncu rekâtı kılmak için ayağa kalkar, dokuzuncu rekâtı kıl-dıktan sonra oturur, teşehhüdü okur ve selam verirdi. Selam verdikten sonra iki rekât daha kılardı.
Veya az önce anlatılan dokuz rekât gibi yedi rekât namaz kılar; sonra iki rekât daha oturarak namaz kılardı.
8. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem gecenin ba-şında da, ortasında da, sonunda da vitir kıldı. “Gece kıldığınız en son namaz vitir olsun” buyururdu. (Buhârî ve Müslim).
9. Vitirden sonra iki rekât namaz kılardı. Bu iki rekâtı bazen oturarak kılardı, bazen de kıraati oturarak yapar, rükû edeceği zaman ayağa kalkıp rükû ederdi.

10. Uyku bastırırsa veya sancı tutarsa gece kıla-madığının yerine gündüz on iki rekât namaz kılardı.
11. Tam bir gece boyunca sabaha kadar bir âyeti tekrar tekrar okuyarak geceyi ihya etti.
12. Gece namazında Kur’ân’ı bazen sessiz okur, bazen sesli okurdu; kıyamı bazen uzatır, bazen kısa tutardı.
13. Vitirde “A’la”, “Kâfirun” ve “İhlâs” sûrelerini okur, selam verince üç defa “Subhane’l-Meliku’l-Kud-dûs” der, üçüncüsünde sesini yükseltir ve uzatırdı. (Ebu Dâvûd, Nesâî, İbn Mâce).
 
 
--------------------------------------------------------------------------------

[1]Zâdu’l-Me‘âd (1/194)
[2] Sabah namazında devamlı kunut yapılması gerektiğine dair görüş asılsızdır. Nebi sallallahu aleyhi ve sellem’in sünnetinde kunut ancak bir ihtiyaç dolayısıyla yapılır. [Guraba]
[3]   Zâdu’l-Me‘âd (1/208).
[4] Namazda teverrük oturuşu: Sağ ayağını ayak parmakları kıbleye gelecek şekilde dikmesi ve sol ayağını sağ taraftan dışarı çıkararak sol kalçasını yere yapıştırmasıdır.
[5]  Zâdu’l-Me‘âd (1/241).
[6]   Zâdu’l-Me‘âd (1/285).
 

seçilen resim

hiwar2_thumbnail.jpg

Get Mercy toolbar!